polski - barok i oświecenie

Literatura oświecenia

gatunki: bajka (epika), satyra (gatunek synkreryczny, łączy cechy liryki, epiki i dramatu)

dydaktyzm oświecenia

pouczanie społeczeństwa poprzez ukazywanie wzorców, krytykę wad (głupoty, lenistwa, zacofania) i piętnowanie złych postaw, stosując zasadę "uczyć bawiąc" za pomocą gatunków takich jak satyra, bajka czy komedia

klasycyzm oświecenie

pisarz-mentor, tematyka polityczna i związana z bieżącym życiem społecznym, prawdopodobieństwo w budowie świata, logiczność i harmonia kompozycji, jasny język

alegoria oświecenie

postać, motyw lub fabuła, która oprócz znaczenia dosłownego, ma też stały, umowny sens przenośny

gatunek synkretyczny

łączy cechy liryki, epiki i dramatu (np. satyry, ballady)

Literatura oświecenia

moralizatorstwo, - nauka przez śmiech, - patriotyzm,

Satyra

ukazuje rzeczywistość w krzywym zwierciadle, - ośmiesza zachowania ludzkie i grupy społeczne, - nie uderza w konkretne osoby. - wyolbrzymia wady, - nie pokazuje wprost pozytywnych zachowań

Bajka

krótki utwór, pisana wierszem lub prozą - bohaterowie to zwierzęta lub rośliny, - ma alegoryczny charakter, - zawiera morał

I. Krasicki, Hymn do miłości ojczyzny

zwrot do miłości ojczyzny, patriotyzm jako znoszenie niewoli, biedy i poświęcenie w imię kraju, odrzucenie własnych korzyści w imię wspólnego dobra, tyrteizm-zachęta do oddawania życia za ojczyznę, kontekst historyczny rozbiory Polski